Według dzisiejszego stanu wiedzy ryzyko zachorowania na osteoporozę w rodzinach, w których ta choroba już wcześniej wystąpiła jest znacznie wyższe niż w tych, w których jej uprzednio nie odnotowano. Z całą jednak pewnością nie dziedziczy się osteoporozy lecz tylko pewne osobnicze, indywidualne różne skłonności, które mogą prowadzić do zachorowania. Badania przeprowadzone na bliźniakach jednojajowych udowodniły, że maksymalna masa kości, jak i stopień ich zaniku są do pewnego stopnia uwarunkowane genetycznie.
Głównym czynnikiem determinującym ryzyko złamań związanych z osteoporozą jest masa kostna. Wpływ czynników usposabiających do wystąpienia osteoporozy, bądź też ją powodujących, zależy od tego jak dużą szczytową masę kostną osiągnął kościec ( tzw. Peak Bone Mass, PBM ) u kobiet zwykle pomiędzy 25 a 30 rokiem życia, a u mężczyzn nawet jeszcze później. Z badań amerykańskich wynika, że szczyt masy kostnej osiągany jest między 30 a 39 rokiem życia. Jednakże szczytowa masa kostna u kobiet polskich jest zwykle mniejsza niż u kobiet amerykańskich. Masa kostna wzrasta w okresie dzieciństwa i dojrzewania. Mineralizacja szkieletu zwiększa się z wiekiem proporcjonalnie do przyrostu masy ciała i wysokości ciała. Stopień przyrostu masy kostnej w wieku od 10 do 16 lat jest wyższy dla chłopców niż dla dziewcząt. Jednak stopień mineralizacji kręgosłupa dzieci polskich jest wciąż niższy niż w USA. W każdym przedziale wiekowym dorosłe kobiety mają mniejszą masę kostną niż mężczyźni. Wyższa szczytowa masa kostna u mężczyzn jest wynikiem wpływu androgenów, większej aktywności fizycznej i siły mięśniowej oraz prawdopodobnie większego spożywania wapnia. U kobiet po osiągnięciu szczytowej masy kostnej następuje jej utrata związana z wiekiem, wynosząca około 1% rocznie. Łącznie, w ciągu całego życia, kobiety tracą aż do 30 - 40 % szczytowej masy kostnej, podczas gdy mężczyźni od 20 do 30 %. Szczytowa masa kostna jest niewątpliwie uwarunkowana genetycznie, czyli przekazywana w genach z matki na córkę. Na największe ryzyko osteoporozy narażone są kobiety szczupłe i niskie, po menopauzie, należące do rasy białej lub azjatyckiej i pochodzące z rodzin w których występowała osteoporoza. Osoby, u których istnieje rodzinna skłonność do występowania osteoporozy są bardziej narażone na rozwój tej choroby niż osoby bez obciążenia genetycznego. Przedwczesna menopauza, niezależnie od jej przyczyny, prowadzi do wcześniejszego rozwoju osteoporozy. Niedobór estrogenów powoduje przyspieszoną utratę masy kostnej, nakładającą się na utratę kości związaną z wiekiem. Na przestrzeni ostatnich 150 lat średni czas wystąpienia menopauzy u kobiety tylko nieznacznie się zmienił i dla kobiet polskich wynosi 49,7 roku, podczas gdy średnia długość życia się zwiększyła, zbliżając się niemal do 80lat. Powoduje to istotne komplikacje zdrowotne i terapeutyczne, ponieważ niemal 1/3 życia współczesnej kobiety przypada na okres pomenopauzalny. Bardzo ważnym czynnikiem genetycznym ryzyka wystąpienia osteoporozy jest czas wystąpienia pierwszego krwawienia miesiączkowego. Im wcześniej wystąpi pierwsze krwawienie miesiączkowe, tym większy jest w okresie późniejszym ubytek masy kostnej. Wykazano także, że proces utraty masy kostnej u kobiet miesiączkujących w cyklach bezjajeczkowych wynosi 4,4% w skali roku, a więc przypomina wielkość spotykaną w okresie menopauzy. Kobiety otyłe mają większą masę kostną i wyższe poziomy estrogenów w surowicy. W okresie pomenopauzalnym głównym źródłem estrogenów staje się hormon wydzielany przez nadnercza, przemieniany w estron między innymi w tkance tłuszczowej. Kobiety szczupłe nie maja zatem rezerwy hormonów w tkance tłuszczowej. Tak więc umiarkowana otyłość u kobiet zmniejsza utratę tkanki kostnej w okresie pomenopauzalnym.
Uwaga: informacje zawarte na moich stronach nie mogą być publikowana bez mojej pisemnej zgody. Jakiekolwiek ich kopiowanie i inne rodzaje wykorzystania mogą odbywać się jedynie i wyłącznie za moją zgodą. Informacje zawarte na stronach mają charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny a nie konsultacyjny.